Aura's en Chakra's; deel 2 met Derren Brown

Vandaag sprak ik mijn kantoorgenoot Ruben Steenman. Hij vertelde me over bovenstaand filmpje. Kijk het even voordat je verder leest, ik ga nu de clou verklappen. Het filmpje zet mij nogal aan het denken over wat dit zegt over mensen inclusief mezelf. De belangrijkste conclusie is wat mij betreft dat mensen zeer bereid zijn om aan te nemen dat ze bijzonderder zijn dan ze in werkelijkheid zijn. Het kost me weinig moeite om voor te stellen dat dat essentieel is om te overleven. De opzet van Derren Brown is op zijn minst ontluisterend voor de deelnemers en doet me denken aan de tijd dat ik vakken sociologie studeerde en leerde over die Entzauberung der Welt van Max Weber. Tegenwoordig zijn we in staat om bijna alles wat we zien te verklaren. En dan toch, blijkbaar, is het ook weer niet zo makkelijk en hebben we allemaal een krachtig mechanisme in onszelf om irrationeel te handelen en dat voor onszelf goed te praten.... Gelukkig maar....

Aura's en chakra's, for real?

Vorige week heb ik me laten readen door een aura reader. Gedreven door nieuwsgierigheid en aanbevelingen van collega's maakte ik een afspraak. Na een kort introductiegesprekje volgde las de reader bijna 2 uur voor uit mijn boek. Ze ging mijn chakra's af en vertelde in een soort trance wat ze zag. Daarvoor moest ik bij haar "inloggen" door mijn naam hard op uit te spreken. Na de sessie kreeg ik de hele reading mee naar huis op CD. De resultaten? Gemengde gevoelens. Ik was verrast door wat zij over mij wist te vertellen zonder dat we praatten. Ze zette mijn karakter behoorlijk neer en benoemde wat belangrijk voor mij is. Ze haalde informatie uit mijn vorige levens die behoorlijke aansluiting hebben op waar ik nu mee bezig ben. Aan de andere kant; met de informatie die ze van mij had; ze kent mijn vak en in het introgesprek vertelde ik onder andere over mijn jonge vaderschap. Met een beetje kwade wil van mijn kant zou ik de resultaten kunnen bagatelliseren tot een knappe en fantasievolle afleiding van de gegevens die de reader op voorhand van mij had. Vertwijfeld blijf ik achter....

Ik ben vader!

30 januari 2013 ben ik trotse vader geworden van Felix. Zijn geboorte is zeker het meest emotionele moment dat ik sinds het overlijden van mijn vader heb meegemaakt. Ik was compleet overdonderd, wist niet waar ik het zoeken moest. Wat een ongelooflijk mooi moment, ineens ligt er een mensje 50 cm in mijn armen. Ik begrijp nu waarom jonge ouders zo vreselijk veel over hun kinderen praten. Alles wat hij nieuw kan (ogen openen, op zijn buik liggen, brabbelen, heel veel poepen, een nacht niet poepen, hard huilen) lijkt een major news event. Als mensen vragen hoe het met me gaat vertel ik eerst dat het goed gaat met Felix. Inmiddels is het gelukkig een klein beetje gewend. Niet veranderd is gezelligheid en rust die hij met zich mee heeft gebracht. 's Ochtends moet ik mezelf wegtrekken van huis en wieg, 's avonds hoop ik dat hij niet wil slapen zodat ik hem nog even mag vasthouden. Dit kan ik iedereen van harte aanraden!!!

Ik word vader!

Naast dat ik mijn heup heb gebroken (zie hier) ben ik in de ban van iets heel anders. Mijn vrouw is namelijk over 3 dagen uitgerekend van onze eerste zoon! Ik wil al mijn leven lang vader worden van een gezin en ben gek op kinderen. Nu is het moment dus bijna daar! Toen we hoorden dat het een jongetje werd was ik de hele middag emotioneel, en ik weet eigenlijk niet waarom. De bevalling lijkt me weer een enorm emotionele gebeurtenis. Hoe spannend. Ik ben erg benieuwd hoe die kleine man eruit gaat zien. Zo'n belangrijk mens komt er nu in ons leven. Onze oudste zoon. Wat zullen we allemaal met hem meemaken! Hij lacht, hij huilt, hij wordt ziek en beter, gaat naar school, krijgt vriendjes, leert lezen, gaat eigenwijs zijn, maakt ruzie met ons, wordt een puber, een grote man, gaat de wereld over reizen. En wij gaan het hopelijk allemaal zien. Een ongelooflijk idee. Nu al houden we van hem, terwijl hij er nog niet is. Alles staat gereed, de maxicosi in de auto, de wagen in de gang, de wieg en de babydoekjes in zijn schattige kamertje. Alles erop en eraan. Kom er nu maar uit mannetje!

Breek eens je heup!

Op 8 december 2012 ben ik finaal onderuit gegaan op de ijsbaan. Heel onhandig gevallen, waardoor ik mijn heup brak! Dat was vreselijk, pijnlijk, ik ging bijna out. Met een dynamische heupschroef in mijn botten ben ik geopereerd. Die blijven zitten tot mijn crematie. Het herstel duurt lang. Ik ben nu bijna 6 weken verder en loop langere afstanden (vanaf 500 meter) met een kruk. Ik doe dagelijks fysiotherapeutische oefeningen en fiets bijna elke dag in de sportschool om op conditie te komen en mijn spieren weer kracht te geven.
Tegelijkertijd voel ik me sinds het is gebeurd meestal erg rustig. Ik geniet vaak van het thuis zijn met mijn hoogzwangere vrouw, laat de dagen komen zoals ze komen. Ze vliegen voorbij. Beetje werken, boodschappen, fysio, koffie drinken met een vriend en voorbij is de dag. Ik geniet ineens van allerlei prachtige programma's op TV en kijk films.
Daarnaast geeft het herstel me meestal (sommigen dagen helemaal niet) voldoening omdat ik merk dat ik vooruit ga. Zo kan ik bijvoorbeeld vandaag al een hele tijd op mijn herstellende been staan en hem ook nog buigen! Dat ging vorige week nog een stuk minder.
Een gekke conclusie eigenlijk dat mijn levenskwaliteit hierdoor dus eigenlijk nauwelijks achteruit is gegaan. De berusting en het tastbare doel geven veel steun.
Soms raak ik wel gefrustreerd. Dan trek ik mezelf weer bij de les, concentreer me op wat ik wel heb en dat ik heel weinig te wensen heb, en dan gaat het na een paar uur al weer een stuk beter!

Doen wat je moet doen

De afgelopen tijd zijn er twee filmpjes op mij af gekomen die dezelfde boodschap hebben. Ze gaan beiden over doen wat je te doen hebt. Er zijn verschrikkelijk veel mensen die hun talenten en energie niet optimaal inzetten en eigenlijk ongelukkig zijn over de manier waarop ze hun dagen slijten. Mensen die dingen doen om er op een later moment beter van te worden. En dat, zo betogen deze filmpjes, is een hele grote zonde. En ik ben het daar roerend mee eens.

Scott Dilmore vertelt over zijn inititaief "Live your legend" met het doel om de wereld te veranderen door te doen waar je van houdt.

Het tweede filmpje brengt hetzelfde bericht, in veel minder woorden. "It is absolutely stupid to do things you don't like in order to do things you don't like."  De beelden en de muziek doen de rest.

De Marshmallow Test

Dit is een van de leukste filmpjes die ik de afgelopen tijd heb gezien. De kinderen worden in dit experiment getest op hun vermogen om het moment van voldoening uit te stellen (deferred gratification). Later in hun leven zijn de onderzoekers opnieuw bij de deelnemertjes langsgegaan en ontdekten zij dat de kinderen die in staat waren om het moment van bevrediging uit te stellen beter scoorden op school en beter handelbaar waren.