vrijdag 18 januari 2013

Ik word vader!


Naast dat ik mijn heup heb gebroken (zie hier) ben ik in de ban van iets heel anders. Mijn vrouw is namelijk over 3 dagen uitgerekend van onze eerste zoon! Ik wil al mijn leven lang vader worden van een gezin en ben gek op kinderen. Nu is het moment dus bijna daar! Toen we hoorden dat het een jongetje werd was ik de hele middag emotioneel, en ik weet eigenlijk niet waarom. De bevalling lijkt me weer een enorm emotionele gebeurtenis. Hoe spannend. Ik ben erg benieuwd hoe die kleine man eruit gaat zien. Zo'n belangrijk mens komt er nu in ons leven. Onze oudste zoon. Wat zullen we allemaal met hem meemaken! Hij lacht, hij huilt, hij wordt ziek en beter, gaat naar school, krijgt vriendjes, leert lezen, gaat eigenwijs zijn, maakt ruzie met ons, wordt een puber, een grote man, gaat de wereld over reizen. En wij gaan het hopelijk allemaal zien. Een ongelooflijk idee. Nu al houden we van hem, terwijl hij er nog niet is. Alles staat gereed, de maxicosi in de auto, de wagen in de gang, de wieg en de babydoekjes in zijn schattige kamertje. Alles erop en eraan. Kom er nu maar uit mannetje!

Breek eens je heup!


Op 8 december 2012 ben ik finaal onderuit gegaan op de ijsbaan. Heel onhandig gevallen, waardoor ik mijn heup brak! Dat was vreselijk, pijnlijk, ik ging bijna out. Met een dynamische heupschroef in mijn botten ben ik geopereerd. Die blijven zitten tot mijn crematie. Het herstel duurt lang. Ik ben nu bijna 6 weken verder en loop langere afstanden (vanaf 500 meter) met een kruk. Ik doe dagelijks fysiotherapeutische oefeningen en fiets bijna elke dag in de sportschool om op conditie te komen en mijn spieren weer kracht te geven.
Tegelijkertijd voel ik me sinds het is gebeurd meestal erg rustig. Ik geniet vaak van het thuis zijn met mijn hoogzwangere vrouw, laat de dagen komen zoals ze komen. Ze vliegen voorbij. Beetje werken, boodschappen, fysio, koffie drinken met een vriend en voorbij is de dag. Ik geniet ineens van allerlei prachtige programma's op TV en kijk films.
Daarnaast geeft het herstel me meestal (sommigen dagen helemaal niet) voldoening omdat ik merk dat ik vooruit ga. Zo kan ik bijvoorbeeld vandaag al een hele tijd op mijn herstellende been staan en hem ook nog buigen! Dat ging vorige week nog een stuk minder.
Een gekke conclusie eigenlijk dat mijn levenskwaliteit hierdoor dus eigenlijk nauwelijks achteruit is gegaan. De berusting en het tastbare doel geven veel steun.
Soms raak ik wel gefrustreerd. Dan trek ik mezelf weer bij de les, concentreer me op wat ik wel heb en dat ik heel weinig te wensen heb, en dan gaat het na een paar uur al weer een stuk beter!