maandag 21 december 2015

Communiceren onder en boven tafel

Grip krijgen op communiceren in gesprekken en samenwerkingen is een kunst waar ik me dagelijks verder in bekwaam. Een tijdje geleden kon ik daar weer een flinke stap in maken met hulp van bovenstaande modelletje. Het modelletje legt uit dat er 4 niveaus zijn waarin wij als mensen met elkaar communiceren, bewust, maar vooral ook onbewust. Inhoud en procedures zijn voor de meeste van ons bekend terrein. Inhoud is in wezen hetgeen waar we ons allemaal mee bezig houden de hele dag (bv: de inhoud van deze blog). Procedures zijn de manier, volgorde, of raamwerk waarin we ons bezig houden met de inhoud (bv: ik probeer ongeveer eens per maand te bloggen). Het niveau van interactie is veel onbewuster, zie de blog over systemisch denken en werken hieronder. Interactie gaat over wat er tussen mensen gebeurt.  Een voorbeeld is dat ik met mijn blog graag wil delen met mijn lezers. Als laatste en moeilijkst te grijpen is er het niveau van de emoties, dat gaat over wat er binnenin iemand gebeurt. Gevoelens en energieniveau zijn hiervan mooie voorbeelden. Voorbeeld; vandaag is de eerste dag van mijn kerstvakantie, ik voel me moe, maar heb wel zin om weer eens te bloggen.

Om de samenwerking in groepen te verbeteren is het van groot belang dat alle niveaus op de goede manier en in proportie zijn vertegenwoordigd. Sleutel tot succes is de mate waarin deelnemers van de groep bewust zijn wat er in henzelf om gaat en de vrijheid die zij ervaren om naar dit bewustzijn te handelen.   

woensdag 25 november 2015

Systemisch denken en werken



De laatste weken ben ik in de ban van systemisch denken. Systemisch denken betekent dat je naar de interactie tussen mensen kijkt in een sociale omgeving, bijvoorbeeld een organisatie, een familie, een team of een groep kijkt. Kijken naar een groep mensen als een systeem zorgt ervoor dat de inhoud die mensen samenbrengt even niet meer belangrijk is, en dat we kunnen kijken naar wat er in de onderstroom gebeurt.

Drie dimensies die daarin een belangrijke rol spelen zijn:
1. Die van boven en onder. Te zien als dominant vs bescheiden, leiden en volgen, opblazen of wegkwijnen. Kun je je voorstellen?
2. Die van afstand tussen mensen. Voelen mensen zich op hun gemak? Durven ze eerlijk te zijn? Is er intimiteit? Zijn er oordelen naar elkaar?  Worden mensen binnen of buitengesloten? Zijn de deelnemers aan- of afgehaakt?
3. Die van richting, bekender als "de neuzen dezelfde kant op".  Of "hakken in het zand". Belangrijke vraag in die dimensie is: Welke doelen worden er nagestreefd?

Naast mensen zijn er ook objecten in een systeem.
Die objecten zijn de zaken die "tussen de mensen instaan". Dat kan zoiets zijn als wantrouwen, verschillen in visie, een taboe, iets dat heeft gespeeld in het verleden, roddels, onbekendheid met elkaar etc etc...



Leuk toch?

donderdag 22 oktober 2015

Teamfases van Tuckman

 
Een modelletje dat me de laatste tijd veel heeft gebracht heet de "Tuckmans Teamfases". Tuckman legt uit dat een groepje samenwerkende mensen die langzaam een team worden door verschillende fases gaat. Eerst is er de fase dat de teamleden individueel prima presteren, maar geen synergie hebben. Daarna komt de fase dat er onduidelijkheden zijn over de taken en verantwoordelijkheden, dat leden zich niet durven uitspreken en de samenwerking soms stressvol is. Dan zit het team in de stormingsfase. Om daaruit te komen dienden er op verschillende vlakken afspraken gemaakt te worden. De vlakken die aan bod kunnen komen zijn de processen, de structuur, de verantwoordelijkheden en de taken, maar ook meer impliciete zaken als de manier waarop het team elkaar aanspreekt en feedback geeft. Als het team daarmee bezig is zit het in de norming fase. Als dat klaar is, kan het team echt goed gaan presteren en spreken we van de performing fase. De fases worden lang niet altijd in een lijn achter elkaar doorlopen, het is een iteratief proces waarin veel stapjes heen en weer worden gezet. Ook als er teamleden bij komen of weggaan moet er vaak weer nieuw werk worden gedaan in de storming en norming fase.

maandag 27 juli 2015

Koud (af)douchen.......waarom zou je?!


In februari vertelde een van de mannen die ik coach dat hij elke dag koud afdoucht. Hij was geïnspireerd door Wim Hof, bekend als de Iceman, die daar uitgebreide theorieën over op na houdt. Ik was geboeid. Zo lang als ik me kan herinner kan ik zelf namelijk nogal slecht tegen koud water. Als ik er in zwem of in lig ga ik er heel snel van ademen, en krijg mezelf nauwelijks onder controle. Een aardige uitdaging dus. In februari heb ik het een week of twee volgehouden. Nu we onze verbouwing en verhuizing achter de rug heb, doe ik een tweede poging. Nu 4 dagen onderweg.
En waarom dan? Omdat ik zeker graag af wil komen van mijn angst voor koud water, omdat ik denk dat het heel gezond voor me is, omdat ik me er heel stoer van ga voelen, omdat mijn huid er best wel knap van wordt, omdat het een fris begin van de dag is, en omdat ik er dus bang voor ben, en angst, dat is een slechte raadgever, toch?

dinsdag 21 juli 2015

Lachyoga, hahahahahahuhuhuhuhuhihihihi



Hahahaha, ik moet al weer lachen nu ik dit zit te typen. Dit filmpje toonden een groepje trainees aan mij als ijsbreker voor een workshop. Met twintig man stonden we als een stel debielen te lachen. Eerst schaamde ik mij nog even, maar ik kon deze man niet weerstaan. Ben erg benieuwd naar hem in het echt. Hahaha

maandag 13 juli 2015

Angst of Liefde; dingen zijn altijd dubbel


Een vraag die ik mezelf en mijn coachees vaak stel is; Komt deze beslissing voort uit angst of liefde. Doe je het omdat je het resultaat wel wil bereiken? Of omdat je bang bent dat er iets niet gebeurt als je het wel doet? Heb je zin in een avontuur of ben je bang om de boot te missen? Durf je geen néé zeggen tegen je vrienden of hou je zoveel van ze dat je toch mee gaat terwijl je liever thuis wil blijven? Wil je een nieuwe baan of heb je een moeilijk gesprek te voeren met een paar collega's? 
Liefde interpreteer ik daar graag breed voor. Liefde voor mijn omgeving, mijn gezin en familie, mijn werk, mijn collega's, mijn werkplek, mijn woonplaats, mijn huis enzovoort.
Angst net zo goed. Angst herken ik als een ongemakkelijk gevoel, out of the comfort zone, niet wetend wat de volgende stap zal zijn, zenuwachtig. Als ik merk dat ik naar mezelf sta te kijken vanuit mijn achterhoofd. Me veel te bewust ben van wat ik doe en zeg. "Angst is een slechte raadgever", zei mijn moeder altijd.
Dan de overstap maken naar liefde kan me enorm helpen. Eerlijk zijn naar mezelf en de mensen om me heen. Delen wat er door me heen gaat. Niet opkroppen. Bla, lekker eruit. Dat helpt, en iedereen begrijpt het. 


donderdag 18 juni 2015

Headspace, treat your head right

Headspace is bij mijn weten een van de populairste apps die helpt om rust in ons hoofd te brengen.
Met een combinatie van ademhalings- en ontspanningsoefening, en meditatie en mindfullnes technieken helpt Andy, de begeleider je om dagelijks oefeningen te doen. Met leuke en verhelderende animaties wordt duidelijk wat er in je hoofd gebeurt. Ik hou het nu een week of drie vol. En ben er behoorlijk rustig van geworden. Het helpt me om meer te genieten, en me minder gespannen te voelen. Minder te willen en meer te ervaren. En dat is behoorlijk lekker. Headspace begint met een serie van 10 x 10 minuten, elke dag 1, en bouwt daarna verder op. Betalen hoeft pas na de eerste 10 keer.


dinsdag 5 mei 2015

What is your story? En de zelfkonfrontatiemethode.


De afgelopen jaren ben ik gefascineerd geraakt door de manier waarop mensen worden gevormd tot wie ze zijn. In termen van nurture vs nature focus ik dan dus op nurture. Defensiemechanismen staan daarbij centraal voor mij. Een vraag die helpt om die te achterhalen is; wat heb je van jongs af aan geleerd over je eigen gedrag om het in moeilijke situaties te redden. Zo kunnen mensen die erg bescheiden zijn bijvoorbeeld in hun jeugd hebben geleerd dat het beter is om niet te praten, dan de verkeerde dingen te zeggen. Anderen hebben gemerkt dat "van je afbijten" een probaat middel is om je zelfstandigheid te bewaren.
De zelfconfrontatiemethode legt uit dat we gedreven zijn door een drijfveer om of ons aan te passen aan anderen, of onze eigen identiteit te behouden in streven naar zelfbevestiging. Op het moment dat we doorslaan in de ene of de andere zijn we uit balans, en zullen we moeite hebben met het maken van contact met onze omgeving.
Terug naar ons eigen verhaal; verstandhoudingen met de mensen om ons heen in ons verleden nemen we dus vaak onbewust mee naar situaties in het nu. En dat is vaak niet effectief.
Ontdekken hoe we komen tot het gedrag dat we vertonen, vind ik daarmee een prachtige oefening. Het geeft begrip voor onszelf, en van, maar ook zeker voor, de mensen om ons heen. Zo komen we tot wat mildheid of empatie die eigenlijk voor iedereen wel heel lekker is....

woensdag 8 april 2015

Empathie, for real



Gisteren had ik de eer om te spreken op het Festival dat vooraf gaat aan het Lampen Gala van de ADCN. Het gala waarin bedrijven uit de reclame industrie strijden om prijzen (lampen) voor de creatieve ideeën die zij hebben ontwikkeld voor hun klanten. Een fenomeen. Op het festival, dat Illuminating Talks heet, heb ik samen met Karim Maarek van THNK, een presentatie gegeven over empathie. Wij stelden dat het vergroten van het empathisch vermogen vraagt om bewust te worden over de oordelen over de ander en jezelf. Oordelen blijken daarbij nog niet zo makkelijk herkenbaar. Hoe ziet een oordeel er uit? Wat is het verschil tussen een aanname, een gedacht over de ander en een oordeel?
Voor mij staat aan de basis dat een oordeel over een ander altijd betrekking heeft over een oordeel over jezelf. En dat het dus pas lukt om echt empathisch te zijn op het moment dat je vrij bent van oordelen over jezelf. Dat je dus niet denkt dat je je best zou moeten doen om mee te tellen, maar dat je erop durft te vertrouwen dat je van waarde bent, ook al heb je niet altijd iets toe te voegen.
Zelf vind ik dat nog steeds niet altijd gemakkelijk, en merk ik telkens dat ik de bevestiging van mensen om mij heen nodig heb. En dat, op zich, is ook weer niet zo gek. Het is Allain de Botton die stelt dat ons zelfvertrouwen lek is als een ballon met een gat die we niet zelf op kunnen blazen.
Komt empathie dus toch in het geding....

woensdag 21 januari 2015

Mensen die zichzelf opnieuw uitvinden...

De laatste dagen heb ik nogal nagedacht over het idee dat wij onszelf als mensen opnieuw kunnen uitvinden. Het klinkt in mijn oren wat clichematig, maar ik ben toch geboeid. Wat ik er zo knap aan vind is, geloof ik, dat het vraagt om je zelfbeeld, maar ook een heel deel van je zelfvertrouwen, los te laten en simpelweg te gaan proberen of je in een andere rol en plek ook zo goed tot je recht komt als waar je nu zit. Niet te blijven leunen op de medailles die je onderweg opgehaald hebt, maar nieuwe sporten gaan doen, met het "risico" dat je er niet zo goed in zult zijn. Heel verfrissend eigenlijk. En uiteindelijk lijkt me dat het ook nog eens heel veel zelfvertrouwen geeft op het moment dat het wel lukt en je dus weer een nieuwe hoek van je zelf hebt leren kennen.
Het sluit aan bij een gesprek dat ik met een vriendin had over loopbanen. De metafoor die we gebruikten was je carriere als ladder of als landkaart te zien. Zo kunnen we als mensen een poging doen om steeds hoger op de maatschappelijke ladder te komen, of, en dat vind ik dus leuker, om telkens verschillende dingen te doen, om zo de wereld op telkens andere vlakken te ontdekken.  
Tegelijkertijd lijkt het me ook vermoeiend en ingewikkeld, en wil ik zelf toch in ieder geval een hele goede reden hebben om te veranderen. Nu ben ik zelf op het moment hartstikke blij met wat ik doe, maar vind ik ook een lekker idee dat ik bijvoorbeeld ook nog fietsenmaker kan worden, of meester van groep 4, of reclamemaker, of shiatsumasseur, of boer in Italie. Wanneer en hoe, tja tja....

woensdag 14 januari 2015

Stadsverlichting

Onlangs ben ik op zondagavond naar de Amsterdamse Jordaan afgereisd om mee te doen aan de zogenaamde Stadsverlichting. Een initiatief in Amsterdam georganiseerd door Tijn Touber.Het is een kosteloze meditatiesessie van een uur, waarin iedereen welkom is die hier aan mee wil doen. De stadsverlichting vond plaats in de prachtige Nieuwe Yogaschool, onder meer opgericht door de auteur van het boek "Van Stilte naar Succes" Egbert Mulder. Hij interviewde een 10-tal topondernemers over de rol van meditatie in hun leven. Ik las zijn boek en was geïnspireerd. Geïnspireerd om me te focussen op de belangrijke zaken in mijn leven. Te ontspannen en aandacht te geven aan mezelf en degenen om me heen. Te bedenken wat echt belangrijk voor mij is. Dank!