woensdag 25 november 2015

Systemisch denken en werken



De laatste weken ben ik in de ban van systemisch denken. Systemisch denken betekent dat je naar de interactie tussen mensen kijkt in een sociale omgeving, bijvoorbeeld een organisatie, een familie, een team of een groep kijkt. Kijken naar een groep mensen als een systeem zorgt ervoor dat de inhoud die mensen samenbrengt even niet meer belangrijk is, en dat we kunnen kijken naar wat er in de onderstroom gebeurt.

Drie dimensies die daarin een belangrijke rol spelen zijn:
1. Die van boven en onder. Te zien als dominant vs bescheiden, leiden en volgen, opblazen of wegkwijnen. Kun je je voorstellen?
2. Die van afstand tussen mensen. Voelen mensen zich op hun gemak? Durven ze eerlijk te zijn? Is er intimiteit? Zijn er oordelen naar elkaar?  Worden mensen binnen of buitengesloten? Zijn de deelnemers aan- of afgehaakt?
3. Die van richting, bekender als "de neuzen dezelfde kant op".  Of "hakken in het zand". Belangrijke vraag in die dimensie is: Welke doelen worden er nagestreefd?

Naast mensen zijn er ook objecten in een systeem.
Die objecten zijn de zaken die "tussen de mensen instaan". Dat kan zoiets zijn als wantrouwen, verschillen in visie, een taboe, iets dat heeft gespeeld in het verleden, roddels, onbekendheid met elkaar etc etc...



Leuk toch?