donderdag 17 maart 2016

Op weg naar de volgende hobbel?


De afgelopen weken was ik niet zo druk. En dat was best raar. En heerlijk. Dat ik na het eten, de kinderen in bed, de afwas, het speelgoed aan de kant, gewoon even niet wist wat ik zou gaan doen. Geen drukkende deadlines, geen sportbehoefte, gewoon even niks. Tijd om bijvoorbeeld de krant goed te lezen, of een best wel stom TV-programma te kijken. Of met mijn vrouw te scrabblen.
De onrust kwam al gauw weer op. Gaat het wel snel genoeg vooruit? Ontwikkel ik me wel genoeg?

Sta ik nu stil?

Ik werd er een beetje ongelukkig van.

De vlaamse filosoof Ignaas Devisch hielp me aan een inzicht. Het inzicht dat we als mensen zo vaak op weg zijn naar de volgende hobbel om te nemen. En dat we dus niet zo erg goed zijn om genoegen te nemen met minder dan het maximale op dat moment. En dat we, als we er weer aan gewend zijn, heel snel weer door willen naar het volgende. En dat dat zijn voordelen heeft, maar ook zeker zijn nadelen. Waarom wil ik bijvoorbeeld elke dag iets anders eten dat ik, of mijn vrouw, zelf gekookt heb. Waarom altijd weer naar een nieuw restaurantje of een nieuwe vakantiebestemming? Waarom telkens weer nieuwe uitdagingen op professioneel vlak? Of sportief vlak? Waarom ons huis of tuin nog mooier, fijner of leuker maken?
Het lijkt erop dat we niet zonder doelen, veranderingen of verbeteringen kunnen.

Is dat erg?

Ik weet het niet, maar ik bedacht me wel dat ik me geneerde voor het ongelukkige gevoel dat er in mij opkwam. Hoe kan ik nou ongelukkig zijn terwijl er zoveel kan en mag. Dat probeer ik nu de wereld uit te helpen....